İçimde kocaman bir boşluk.Ve bu kocaman boşluğun içinde ufak bir ada.Huzur adası.İçinde güzel gözlü,pamuk tenli bir kız çocuğu..Hayatım olmuş.Yaşama beni sıkı sıkıya bağlayan bir bağ.
işin gerçeği,kırgınım..belki de biraz nefret dolu.geçer diyorum kalıyor.ve hep geçer denen yerden kırılıyorum..derin izler kalır mı bilmiyorum.ama anne olmak güçlü kılıyor beni.iyi ki diyorum..
Hakkımızda neyin hayırlı olacağını bilmemek,ne doğru.çok sevinip yaşasın dediğimiz şey ,ölse de bitse de kurtulsama dönüyor.
Eskiden uzun uzun anlatırdım.'ben böyleyim,şöyle düşündüm,öyle yaptım diye'.uzun uzun,ayrıntılı,ikna etmeye çalışarak anlatırdım.şimdi susuyorum..içimde bir sürü kelime,cümle olmayı bekleyen bir sürü kelime ile.
Dün akşam eski mektuplara baktım,yazdığım kelime oyunları yaptığım,içimi döktüğüm mektuplara..sanki bu zamanları biliyormuş gibi içimde hep bir sıkıntı?
bir insan yedisinde neyse yetmişinde de o mu oluyor.öyle mi oluyor?
burası benim köşem.İçimden geleni bazen gelmeyeni yazıcam.Hayatta öyle değil mi? bazen içimizden gelerek bazen zorla yaşanmıyor mu?
